In mijn voorraadkast: Limu omani (gedroogde limoentjes)

Op een dag keek ik in de voorraadkast van mijn Iraanse vriend en vond zeer vreemde lichtbruine bolletjes in een zak, zo klein en licht als een pingpongbal. Ik stak mijn neus in de zak en werd aangenaam verrast door een frisse maar sterk aromatische geur. Sindsdien vind je ze ook in míjn voorraadkast en gebruik ik ze regelmatig als ik thee zet. Zo krijg je in een handomdraai een heel frisse limoenthee met een mysterieuze gedroogde ondertoon. Ik kan me niet voorstellen hoe ongelofelijk goed het moet ruiken daar in het Midden-Oosten waar duizenden limoentjes tegelijk worden gedroogd onder de hete zuiderzon... 

Naar het schijnt werden limu omani voor het eerst geproduceerd in Oman, dat ligt onder Saoudi-Arabië. Hoewel dit heel bijzonder veelzijdig ingrediënt in de regio rond Oman en in de keuken van Noord-India geraakt is, is het verder nagenoeg onbekend. Jammer....

In de keuken van Iran, Iraq, Afghanistan en de golfstaten worden limu omani gebruikt in soepen en stoofpotten, bij linzen en bonen-gerechten en ook op vis of vlees. Je kunt het malen tot poeder en mengen met wat olie om kip of vis mee in te wrijven vòòr het bereiden (lijkt me heerlijk). In Noord-India (en volgens sommige bronnen ook Egypte) wordt wat van het poeder toegevoegd aan het kookwater van rijst. De frisse en complexe diepe smaak kan een geheel andere wending geven aan veel verschillende gerechten.

Het gekke is dat ik méér van de smaak houd dan mijn Iraanse vriend bij wie het herinneringen oproept aan het medicinale drankje dat hij als kind kreeg van zijn moeder bij ziekte. Dan werd de combinatie van munt, thee, limu omani en suiker gebruikt om maaglast te verhelpen. Maar ik wacht niet tot ik maaglast heb om er van te genieten... veel te lekker in intrigerend om in de medicijnhoek te laten.

Voor limu omani-thee gebruik je een klein stukje van een gedroogde limoen voor één kop, of één limoentje op z'n geheel voor één theekan. Je kunt dan best met een scherp mesje een paar inkepingen maken zodat het aroma gemakkelijker vrijkomt. Naarmate ze langer in het water liggen, worden ze zacht en geven ze meer smaak af. Je voegt het best wat suiker en/of honing toe (honing past immens goed bij deze smaak). Je kunt de thee maken op basis van zwarte thee, rooibos thee of een mengeling van beide, of gewoon helemaal alleen met deze limoentjes.

Je kunt limu omani vinden in buitenlandse winkels zoals Al-Rahman (welbekend in Vlaanderen) of in andere winkels waar veel Iraanse producten te vinden zijn.


bronnen: New York Times http://www.nytimes.com/2010/06/02/dining/02power.html

Julie's liefdes ijsthee (en het geheim van lekkere ijsthee)

Ijsthee is bijzonder moeilijk om te maken, geloof mij. Het is op zich niet erg lastig of ingewikkeld, maar om het juiste niveau smaak te vinden is er behoorlijk wat geëxperimenteer nodig. Ik heb genoeg smaakloze thee-aftreksels gemaakt om te weten dat achter een goede ijsthee een gigantische dosis smaakmakers zit. Je kunt een heerlijke thee zetten warm, maar eens ze ijskoud is, blijft van die fantastische smaak maar een zielige fractie meer over.

De Ice-Tea uit de winkel zal dan ook na een paar thuis gemaakte (zelfs goed gedoseerde) ijsthees, voelen als een regelrechte aanslag op je smaakpapillen, niet normaal sterk. 

Maar goed, ik bespaar jullie het geknoei en vertel hoe ik mijn favoriet uitvond...

Deze ijsthee is gebaseerd op de Perzische liefdesijsthee, maar toch net ietsje anders.

1. Ik goot 1 liter kokend water in een kan en plaatste er een theezeefje in met 5 royale theelepels zwarte thee (ik zweer bij Ceylan) of 5 theebuiltjes zwarte thee, 1 gedroogd rozenknopje of 1 theelepel gedroogde rozenblaadjes (te vinden in natuurwinkel), 2 à 3 kardemompeulen en een stevig snuifje gemalen kaneel.
2. Laat het trekken tot het voldoende kleur heeft, maar niet zolang dat het bitter wordt (proef een slokje bij twijfel). 
3. Haal het zeefje eruit (thee niet weggooien!). Roer er 2 eetlepels rozenwater, 2 eetlepels bidmeshk (wilgenkatjes-water, te vinden in vreemdelingenzaak), 2 eetlepels rietsuiker en een theelepel honing door en roer tot de suiker en honing zijn opgelost. 
4. Wacht tot de thee in de kan wat is afgekoeld (nog niet in de koelkast zetten). Als de thee lauw is, zet je er terug het zeefje in met de thee, rozenblaadjes, kardemom en kaneel. 
5. Dek af en zet minstens enkele uren of liefst een hele nacht in de koelkast (geen schrik, de zwarte thee wordt niet bitter in koud water, zelfs niet na een hele nacht trekken). 
6. Proef en pas de smaak zonodig aan. 

Tip: zorg dat je thee heel heel koud wordt, bvb door afzonderlijke glazen in het onderste vak van je koelkast te zetten. Dan wordt je ijsthee kouder dan in je kan in de koelkastdeur. Dit is beter dan er ijsblokjes in te doen want als deze smelten, wordt de ijsthee aangelengd en smaakt het flets.

Rozenfirni (India)

In India maken ze een soort rijstpap van rijstbloem of rijstgriesmeel (ik gebruik meestal een mengeling) die héél erg fijn is van textuur, je voelt geen korreltjes. Ze is licht gezoet, licht verteerbaar, fris en smaakt heerlijk naar rozen. Ik vond dit zalige recept op Quick Indian Cooking en paste enkel het suikergehalte aan (de Indiërs zijn precies nogal zoetemondjes).

Ingrediënten voor 8 potjes (geen nood, ze geraken in geen tijd allemaal op!)

200 gm rijstbloem of rijstgriesmeel
1 liter volle melk
1 of 2 zakjes vanillesuiker
3 eetlepels rozenwater (naar smaak, begin met 2 en proef eens. Lees meer over rozenwater in één van mijn vorige posts)
3 eetlepels witte suiker
gehakte nootjes ter decoratie (kies maar zelf, ik koos amandel)


Werkwijze

1. Giet in een pot de koude melk en roer er de rijstbloem, suiker en vanillesuiker door.
2. Begin het op een laag tot middelhoog vuur te warmen en roer met een klopper (het meel op de bodem zou snel aanbranden). Blijf roeren tot het mengsel indikt en het moeilijk wordt om te roeren, schakel dan over van klopper op houten lepel. Roer eventuele klonters los.   
3. Als de rijstpap een gladde gebonden textuur heeft, roer je er het rozenwater door en giet je het mengsel in 8 schaaltjes (wacht niet tot de pap dik is als puree, want dan kun je ze niet meer gieten, wees dus attent op het goede moment om de pot van het vuur te halen). 
4. Strooi er nootjes over en zet in de koelkast. Deze rijstpap is het lekkerst fris. 

Print recept

In mijn voorraadkast: rozenwater

Wat? Waarom?

Rozenwater is een onontbeerlijk ingrediënt in de keuken van het Midden-Oosten, Noord-Afrika en India. Het water is een distillaat van rozenblaadjes en eigenlijk een bijproduct bij het maken van rozen-olie die gemaakt wordt voor parfum. Rozenwater geeft een dromerige zoete toets aan desserts maar is ook uitstekend als natuurlijk middel voor de gezichtshuid. Rozenwater is adstringerend (lees: voorkomt dat de huid vocht verliest en uitdroogt), bevordert de regeling van talgsecretie (lees: vettigheidsgraad van je huid) en voorkomt het verschijnen van rimpels en kraaiepootjes (als dat niet mooi meegenomen is!!). Doe gewoon wat op een watje op je gezicht voor het slapengaan (ook prima als démaquillage). Ik vind het heerlijk verfrissend om op een zomeravond met wat rozenwater over mijn ogen en slapen te strijken.


The reason why

De anti-oxidanten in rozen, zouden helpen de huidweefsel te herstellen en huidcellen te versterken, terwijl de suikers in rozenwater een verzachtend effect hebben. Dit maakt rozenwater ideaal voor een gevoelige huid. Rozenwater zou zelfs helpen een door de zon beschadigde huid te herstellen door zijn effect op elastine, wat jouw huid elastisch houdt en gevoelig is voor zonnebrand, maar die theorie wordt nog getest.

(bron: http://health.howstuffworks.com/skin-care/problems/treating/rose-water-help-skin.htm)







Back to the kitchen

In de oriëntaalse keuken zijn zalige recepten te vinden die naar bloemen smaken, ook andere bloemenwaters worden er gebruikt, bvb oranjebloesemwater of wilgenkatjeswater, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar rozenwater... is er een bloem die sterker op onze verwachtingen, smaakzin en geur inwerkt dan rozen? Ik denk het niet. Rozenwater duikt dan ook regelmatig op in de recepten op mijn blog... misschien straks ook in jouw keuken? Proef en laat je verleiden! 

Perzische liefdesijsthee

Wortel-halva

Rozenfirni

tip: koop een fles rozenwater in een buitenlandse winkel en zet ze in de koelkast, ze blijft maandenlang goed. 

Perzische liefdes-ijsthee

Ik dacht dat ik iets nieuws uitgevonden had. Ik maakte Persian Love Tea zoals ik het gevonden had op een receptenforum. Maar dan koud. En met zwarte thee om de smaak basis te geven. Waw! Volgens mij smaakte het naar vloeibare Sholezard (zelfde smaakmakers als in Iraanse rijstpap), maar toen ik het aan mijn Iraanse vriend liet proeven gingen zijn ogen wijd open en mompelde hij iets van "Saffraan Sherbet". Na wat gegoogle niets van teruggevonden, dus noem ik het maar gewoon Perzische liefdes-ijsthee :-)

Ingrediënten:

4 koppen water
een eetlepel zwarte thee
2 à 3 kardemompeulen*, gekneusd
een 10-tal saffraandraadjes*, zo of fijngemalen tot poeder (ongeveer een halve theelepel)
3 eetlepels rozenwater
1 eetlepel ruwe rietsuiker
1 eetlepel vloeibare honing


Methode:

Doe de zwarte thee in een builtje of theezeefje en laat trekken in 4 koppen heet water. Haal het builtje of zeeftje er na 5 min terug uit. Giet de thee in een kan die in de koelkast kan en roer er het rozenwater, de rietsuiker en honing door terwijl de thee nog warm is. Plaats er nu een theezeefje of builtje in met kardemom en saffraan, dit kun je er de hele nacht in laten trekken zonder dat de thee te sterk of te bitter wordt. Wacht even tot de thee op kamertemperatuur is en zet dan de kan in de koelkast voor enkele uren of liefst een nacht. Serveer fris met ijsblokjes.

tip: eens de thee koud is, kan je het builtje met zwarte thee terug in de kan doen en de hele nacht laten meetrekken. De thee wordt alleen bitter als het water echt heet of lauwwarm is. Als je de thee er nog een hele nacht in laat, zal het water een prachtige kleur en een duidelijke thee-smaak krijgen.

Print recept

* saffraan en kardemom zijn goed voor de gezondheid: lees hier waarom

Dit charmant klein zakje met een mix van nootjes, versuikerde nootjes en gedroogd fruit, heb ik gekregen van de Iraanse familie van mijn vriend. Het heet "ajil" en het zijn een soort wenszakjes. Als je een wens hebt, houd je die in gedachten terwijl je zakjes vult voor je familie, vrienden, buren en collega's. Je maakt zo je omgeving blij die op hun beurt ook een wens mogen doen bij het openen van het zakje. Mooi toch?

Follow my blog with Bloglovin